Liefdevolle, wonderschone film over de 91-jarige Agatha en haar moestuin. Regisseur Amalie Atkins, Agatha’s nicht, filmde haar tante zes jaar lang op haar afgelegen familieboerderij in het Canadese Manitoba. Het resultaat: een docu vol kleurenpracht, met een onweerstaanbare hoofdpersoon.
Op 16 mm, met een cinematografisch oog voor elk prachtig, grappig detail. Geleidelijk word je meegevoerd in haar bijna meditatieve ritme van zaaien, oogsten, inmaken en eten. En repareren, met ducttape – heel veel ducttape. Tussen al het groen vertelt Agatha met ontwapenende nuchterheid over haar leven. Over de quilts die ze maakt, haar vindingrijkheid en de keuzes die haar gevormd hebben. Over hoe sommige zaden al generaties meegaan en een tastbare verbinding vormen met de voorouders die dit land voor haar bewerkten. Ook gevoeligere onderwerpen – de dood van een zus, aanbidders waar ze niets in zag – komen voorbij. Maar al is het leven niet altijd makkelijk, voor Agatha is het leven een voorrecht.
Amalie laat haar tante schitteren in al haar fragiele kracht. Agatha’s onverstoorbaarheid is jaloersmakend, haar nuchtere kijk op het leven vaak bijzonder grappig en de wereld die zij om zich heen heeft opgebouwd is rijk en sprankelend in kleur en textuur.
Agatha’s Almanac is de eerste lange documentaire van multidisciplinair kunstenaar Amalie Atkins, Agatha’s nichtje. Met een kleine crew van uitsluitend vrouwen filmde ze de ambachtelijke wereld van haar tante. Op het prestigieuze Canadese festival Hot Docs werd de film onderscheiden als beste Canadese lange documentaire.