César Augusto Acevedo lang verwachte tweede speelfilm (na La Tierra y la Sombra uit 2015) is een magisch-realistisch, psychologisch en filosofisch drama waarin het camerawerk van het Latijns-Amerikaanse landschap een derde hoofdpersoon heeft gemaakt. Horizonte gaat over de destructieve aard van de mens en onze behoefte om anderen aan onze macht te onderwerpen, op welke manier dan ook.
Basilio (Claudio Cataño) keert terug naar zijn huis en zijn moeder Inés (Paulina García). Hij is lang vermist geweest en inmiddels, net als zijn moeder, overleden. De twee geesten hebben geen rust. Ze gaan op een spirituele zoektocht naar Basilio’s vermiste vader en hopen op verlossing van alle verkeerde beslissingen die ze tijdens hun leven hebben gemaakt. Samen trekken ze door hun door oorlog verscheurde land, terwijl ze onderweg vergeefs contact proberen te maken met de nog levende mensen. Ze ontdekken langzaam maar zeker dat ze grote offers moeten brengen om uit deze situatie te komen.
Horizonte verspringt tussen verschillende tijdsperioden, wat kenmerkend is voor hoe herinneringen en reflectie in werkelijkheid werken. De duistere droomlogica en het magisch realisme worden aangevuld met een al even sinister en minimalistisch productie design. Dit wordt nog eens versterkt door een goed getimed gebruik van visuele effecten. De cinematografie van Mateo Guzmán Sánchez, die vaak gehuld is in flarden van mist, heeft een elegante ondertoon. Het is een treffende metafoor voor zowel de oorlog als de herinneringen eraan. Ook het vervagen van de personages uit de scènes is een mooie vondst. Deze rauwe, intense visuele stijl wordt begeleid door een al even indrukwekkende soundtrack.
'Het veranderende landschap is haast een derde personage'
Cinemagazine
